Við þurfum að vera á tánum

Árið sem er að líða hefur gefið taktinn fyrir það næsta. Hagræðingartillögur ríkisstjórnar sem voru eftir allt saman bara fjölmiðlastönt, ESB komið á línulega dagskrá sem enginn horfir á lengur og svo leiðréttingar á því óréttlæti sem skapast þegar sjávarútvegurinn hagnast. Margir þeir úr pólitíkinni hér í Eyjum sem skrifað hafa pistla að undanförnu hafa fremur dregið það jákvæða fram sem gerst hefur undanfarið og kann að vera í farteskinu. Það er því vel pláss fyrir pistil sem gefur félögum í fýlupúkafélögum vítt og breytt ekkert eftir.

Atvinnulífið á undir högg að sækja

Leiðréttingar, gatafyllingar og sleggjur frá ríkisstjórn hafa ekki hjálpað atvinnulífinu í Vestmannaeyjum, sérstaklega þegar litið er til hins hefðbundna sjávarútvegs. Hin höfuðborgarmiðaða ríkisstjórn lætur sér fátt um finnast þó að sjávarútvegssveitarfélög geri nákvæma greiningu á áhrifum veiðigjalda. Greiningin sem gerð var í atvinnuvegaráðuneytinu, sem aldrei hefur verið opinberuð, gaf sennilega til kynna að það að skaða sjávarútveginn væri svo ótrúlega vinsælt að það borgaði sig upp á fylgið. Nú er svo í gangi mjög alvarlegt mál sem snýr að samningum um skiptingu makrílkvótans, eitthvað sem meðaljón eins og ég skil lítið í. Ég skil þó að það sé mjög varhugavert að aðilar sjávarútvegsins hér á landi komi lítið sem ekkert að samningagerðinni ólíkt því sem þekkist hjá öðrum viðsemjendum. Svo þegar maður sér að utanríkisráðuneytið á sinni ESB vegferð hefur tekið yfir samningagerðina af atvinnuvegaráðuneytinu getur maður ekki annað en fyllst tortryggni.

Í samfélagi sem byggir grunn sinn á sjávarútvegi og flest önnur fyrirtæki í sveitarfélaginu byggja sína afkomu á mun þetta hafa slæm áhrif á afkomu fólksins hér í bænum sem og sveitarfélagsins. Hagræðing verður víða óumflýjanleg. Ljósið í myrkrinu er þó Laxey og uppbyggingin þar sem mun gera skellinn minni en annars staðar.

Innviðir í hættu

Samgöngur mun halda áfram að vera slagur. Úrbætur í Landeyjahöfn sem og fleiri flug á viku verður áfram mikið hark. Þar er hægagangurinn hjá ríkinu augljós. Mikill slagur verður á Alþingi um samgönguáætlun þar sem Vestmannaeyjar fá lítið pláss. Gríðarleg hækkun á orkukostnaði um áramót með tilkomu bættra orkuinnviða er líka mikið áhyggjuefni sem mun á nokkurs vafa hafa veruleg áhrif. Við erum svo sjálf að fara að leggja nýja vatnsleiðslu sem miklum tilkostnaði þar sem framlag ríkisins er langt undir því sem við teljum sjálf eðlilegt þegar horft er til þeirrar vár sem mun koma upp ef skemmda leiðslan gefur sig.

Fyrsti verkefni nýrrar bæjarstjórnar að taka lán

Ef ríkið mun ekki koma betur á móts við kostnaðinn við nýja vatnsleiðslu eru allar líkur á að eitt af fyrstu verkefnum nýrrar bæjarstjórnar í maí verði að taka lán fyrir framkvæmdinni. Það mun draga úr fjárfestingagetu sveitarfélagsins til lengri tíma. Megin ástæða sinnuleysis ríkisins í þessu máli tel ég að megi rekja til sterkrar fjárhagsstöðu Vestmannaeyjabæjar sem er skuldlaust sveitarfélag. Væri sveitarfélagið skuldum vafið er ég ekki í nokkrum vafa um að ríkið væri búið að ganga mun lengra í að klára málið. Þetta er slæmt fordæmi og gerir lítið úr því að fara vel með peninga almennings.

Eyjagöng, Laxey og Vöruhúsið

Í þessu öllu blómstar þó einkaframtakið. Nýstofnað félag um gangaframkvæmdir, Eyjagöng er framtak ársins að mínu mati. Markmið félagsins er að vinna að göngum milli lands og Eyja í sem mestu samstarfi við hluteigandi aðila eins og Vestmannaeyjabæ, Vegagerðina og Rangárþing eystra og hafa viðbrögðin verið góð eftir því. Ég bind sjálfur miklar vonir við þetta verkefni.

Laxey náði svo þeim merka áfanga að klára fyrstu slátrun með eindæmum vel. Gæðin í hæsta gæðaflokki og afföllin svo gott sem engin. Laxey er fyrirtæki ársins að mínu mati ásamt Vöruhúsinu sem sýnt hefur að vel er hægt að reka veitingastað allt árið um kring í Vestmannaeyjum. Að baki þessum fyrirtækjum er þrotlaus vinna stofnenda og eigenda dettur ekki í hug að hætta í hádeginu á föstudögum til að fá örugglega vinnutímastyttinguna sína.

Það gerist ekkert nema við gerum það sjálf

Að gæta hagsmuna sveitarfélags eins og okkar sem getur lítið samnýtt þjónustu með öðrum sveitarfélögum gerist ekki nema við gerum það sjálf. Flest kostar meira og vinnubrögðin í pólitíkinni, sérstaklega gagnvart ríkinu einkennist fremur að varnarbaráttu en því að vera í sókn. Þá skipta litlu sigrarnir miklu máli og við sem höfum verið saman í bæjarstjórn á yfirstandandi kjörtímabili höfum verið samstíga gagnvart ríkinu. Ég tel að þörfin við sterka hagsmunagæslu mun bara aukast á nýju ári og munu atvinnumálin skipa mun meiri sess en oft áður vegna aðgerða ríkisstjórnarinnar. Það ber þó að hafa í huga að Vestmannaeyjar er sveitarfélag sem stendur af sér þau áföll sem það lendir í. Það segir sagan okkur. Þar skiptir samheldnin öllu.